درخت سماق شبيه درخت انار است و دانه هاى خوشه اى به شكل عدس دارد. سماق يكى از منابع مهم ويتامين ث است وسموم را از بدن بيرون مى راند.
سماق علاوه بر مصارف غنايى به عنوان چاشنى و ادويه، مصرف دارويى نيز دارد. طعم ترش سماق، بزاق دهان را افزايش مى دهد و به هضم غذا كمك مى كند. سماق خاصيت جمع كنندگى دارد. ازاين رو در درمان اسهال، استفراغ و خونريزى ها بويژه خونريزى لثه ها مفيد است.
سماق خاصيت آنتى بيوتيكى و ضدعفونى كننده دارد و در اسهالهاى ناشى از مسموميت بسيار مفيد است. سماق خوراكى را از پوست دانه هاى آن تهيه مى كنند. طبيعت سماق سرد وخشك است. از اين رو براى تقويت احشاء گرم مزاجان مفيد است. سماق دفع كننده صفرا، قى و به هم خوردگى مزاج، خونريزى معده و قطع كننده اسهالها چه در مورد اسهال مزمن و مسموميت غذايى و چه در موارد گرمازدگى است.
سماق در درمان بواسير، ورم ها، زخم هاى رطوبتى چشم، فساد لثه ها، زخم هاى آبدار، لك و پيسى، سفيدك، كك و مك و ورم چشم مفيد است.
آب جوشانده برگهاى سماق، آرامبخش كولون وبرطرف كننده خارش بدن و درمان بى اختيارى ادرار است و ضماد برگهاى آن بر روى شكم كودكان اسهال و شكم پيچه را برطرف مى سازد. مقدار مجاز مصرف خوراكى سماق براى بزرگسالان هر روز ۲۰گرم مى باشد.
سماق علاوه بر مصارف غنايى به عنوان چاشنى و ادويه، مصرف دارويى نيز دارد. طعم ترش سماق، بزاق دهان را افزايش مى دهد و به هضم غذا كمك مى كند. سماق خاصيت جمع كنندگى دارد. ازاين رو در درمان اسهال، استفراغ و خونريزى ها بويژه خونريزى لثه ها مفيد است.
سماق خاصيت آنتى بيوتيكى و ضدعفونى كننده دارد و در اسهالهاى ناشى از مسموميت بسيار مفيد است. سماق خوراكى را از پوست دانه هاى آن تهيه مى كنند. طبيعت سماق سرد وخشك است. از اين رو براى تقويت احشاء گرم مزاجان مفيد است. سماق دفع كننده صفرا، قى و به هم خوردگى مزاج، خونريزى معده و قطع كننده اسهالها چه در مورد اسهال مزمن و مسموميت غذايى و چه در موارد گرمازدگى است.
سماق در درمان بواسير، ورم ها، زخم هاى رطوبتى چشم، فساد لثه ها، زخم هاى آبدار، لك و پيسى، سفيدك، كك و مك و ورم چشم مفيد است.
آب جوشانده برگهاى سماق، آرامبخش كولون وبرطرف كننده خارش بدن و درمان بى اختيارى ادرار است و ضماد برگهاى آن بر روى شكم كودكان اسهال و شكم پيچه را برطرف مى سازد. مقدار مجاز مصرف خوراكى سماق براى بزرگسالان هر روز ۲۰گرم مى باشد.
ارسال در تاريخ شنبه سی و یکم شهریور 1386 توسط حالگیر
